Moustapha Afkir Huis ter Duin
Dementievriendelijk in je werk

“Als je oogcontact maakt, luisteren mensen naar je”

Bij Grand Hotel Huis ter Duin in Noordwijk aan Zee zijn mensen met dementie van harte welkom. Als hotelgast of als bezoeker van het restaurant of de brasserie. Onder de vaste gasten van het Grand Hotel bevinden zich meerdere mensen met dementie. Zij komen regelmatig, met of zonder hun partner, langs voor een kopje koffie.

Moustapha Afkir

De medewerkers van Huis ter Duin hebben allemaal de training ‘Goed omgaan met dementie’ gevolgd, ofwel op locatie door onze trainers ofwel de online training ‘In de horeca’. Moustapha Afkir is conciërge bij het Grand Hotel. In zijn werk komt hij dagelijks in contact met mensen met dementie. Wat heeft hij van de training geleerd en hoe past hij dat in het dagelijks leven toe?

Een rode draad

“Ik zie de training als een rode draad, waaraan je houvast hebt in de omgang met mensen met dementie”, legt Moustapha uit. “Als iemand wat verward rondloopt of zich vreemd gedraagt in het restaurant of de lobby heb je misschien de neiging om te denken: ‘huh, wat doet die persoon raar, ik kijk maar even de andere kant op…’ Maar ik kreeg van huis uit mee: ‘niemand is gek’. Als iemand verward overkomt kun je beter proberen te helpen in plaats van weg te lopen. De training geeft daar handvatten bij.”

moustapha afkir huis ter dun dementievriendelijk

“Logisch nadenken en empathie, daar kom je een heel eind mee in de omgang met mensen met dementie”, stelt Moustapha. “Ik bekijk de training zoals een EHBO-cursus. Iedereen weet wel hoe je een pleister op een wond moet plakken, maar in zo’n cursus krijg je pas echt de verdieping die je nodig hebt om het verschil te maken.”

 

moustapha afkir huis ter duin

 

Vaste patronen en verhalen van vroeger

Een gast van het hotel volgt dagelijks een vast patroon: hetzelfde rondje door het hotel, hetzelfde drankje in de bar. Soms wordt het patroon onverwacht doorbroken, raakt ze in de war. Dan staat er altijd een medewerker van Huis ter Duin voor haar klaar.

Een ander voorbeeld is een meneer die een paar keer per week langs komt, samen met een begeleidster. “Hij is vroeger zakenman geweest en stelt mij altijd dezelfde vragen”, glimlacht Moustapha. ”En vervolgens vraagt hij om de Financial Times. Of hij wil telefoneren: dan wil hij iemand spreken in Brazilië, over zaken. Wij gaan dan mee in zijn beleving en geven hem de telefoon. Hij heeft prachtige verhalen van vroeger, maar wat hij een uur geleden bij ons gegeten heeft, weet hij niet meer."

Hij heeft prachtige verhalen van vroeger, maar wat hij een uur geleden bij ons gegeten heeft, weet hij niet meer.

Oogcontact

“Door de training wordt je bewust van hoe moeilijk het kan zijn voor mensen met dementie om bijvoorbeeld een kopje koffie te bestellen of iets te bestellen van de menukaart”, zegt Moustapha. “Wat mij het meest is bijgebleven is dat oogcontact zo belangrijk is. Logisch eigenlijk. Als iemand verward overkomt heb je de neiging om weg te kijken. Maar als je oogcontact maakt, dan luisteren mensen naar je.”
Jongere collega’s vinden het soms nog lastig om iemand met dementie aan te spreken. Zij roepen vaak een meer ervaren collega erbij als ze het even niet meer weten. “Jonge mensen zijn nu eenmaal wat ongeduldiger”, zegt Moustapha wijs. ”Als je zelf te ongeduldig bent, krijg je moeilijk contact. Dan kun je trainen wat je wilt, maar dan werkt het niet.”

 

moustapha afkir huis ter dun dementievriendelijk