Agnes en Betty op de bank
Een verhaal over de liefde tussen twee zussen

De gave van Agnes

Drie jaar geleden merkte Sylvia dat haar moeder Betty extreem vergeetachtig werd. Na een bezoek aan de geheugenpoli werd al vrij snel de diagnose Lewy Body dementie gesteld. Dat was het moment dat Sylvia’s tante Agnes, Betty’s zus, in actie kwam.

Na de diagnose heeft mijn moeder nog anderhalf á twee jaar zelfstandig thuis gewoond”, vertelt Sylvia. “Maar op het laatst kon ze niet meer goed voor zichzelf zorgen. Ze kreeg nare dromen, had hallucinaties en werd angstig. Dan stond ze ’s nachts bij de buren voor de deur, omdat de familie niet binnen vijf minuten bij haar kon zijn. Gelukkig waren die buren fantastische mensen!”

Verhuizing

Zus Agnes en haar man kwamen regelmatig bij Betty langs. Agnes maakte roosters voor toezicht door familie en vrienden. Dat hielp enorm. Ook Betty’s geriater en de dementiecoach leefden en dachten mee. In februari 2016 besloten ze samen dat het beter was dat Betty verhuisde naar een Zorgvilla van Stepping Stones Home & Care. Zij bieden kleinschalig wonen met 24-uurs dementiezorg.

“De verhuizing was geen pretje voor mijn moeder”, blikt Sylvia terug. “Ze had last van stress en maakte zich veel zorgen. Haar ziekte verloopt tamelijk traag en vaak is ze nog heel helder. Daardoor besefte ze volledig wat er met haar gebeurde. Ze accepteerde dat het beter was om naar de zorgvilla te verhuizen, maar ze was niet blij.“

Ze accepteerde dat het beter was om naar de zorgvilla te verhuizen, maar ze was niet blij

Agfnes en Betty binnen

Vals spelen

Agnes deed wat ze kon om haar zus op te vrolijken. En nog steeds! Ondanks eigen fysieke problemen komt ze zo vaak mogelijk op bezoek. Dat lukt op dit moment niet vaker dan één keer per week, omdat haar man haar niet vaker kan brengen. Maar als ze zelf niet kan komen belt ze veel met haar zus. “Dan zitten ze samen te giechelen en te geiten aan de telefoon”, vertelt Sylvia. “Ze hebben ontzettend veel lol samen. Dat is echt een gave van Agnes: ze is altijd vrolijk en staat voortdurend klaar om anderen, en vooral Betty, te helpen en op te beuren.”

Als Agnes op bezoek komt maakt ze samen met Betty korte wandelingetjes rond de zorgvilla. Bij slecht weer spelen ze samen spelletjes. Rummikub is favoriet . “Ze spelen allebei zo vals als maar kan”, lacht Sylvia.

Meegaan in de belevingswereld

“Agnes is een meester in het meegaan in mijn moeders belevingswereld”, glimlacht Sylvia. “Mijn moeder heeft jaren op het stadhuis gewerkt als één van de secretaresses van de burgemeester. Ze denkt nu vaak dat ze op het stadhuis is en dat ze net de bode heeft gesproken. Agnes kletst dan lekker met haar mee, net zolang tot het gesprek weer over ‘gewone’ dagelijkse dingen gaat.
Soms is het moeilijk in te schatten hoe mijn moeder zal reageren en hoeveel we haar kunnen vertellen zonder dat ze zich onnodig zorgen maakt. Eerder dit jaar vierden we haar 80ste verjaardag. Agnes had toen net een forse ontsteking opgelopen. Ze lag aan het infuus met antibiotica in het ziekenhuis en kon niet komen. Wij zaten echt in dubio: vertellen we het mijn moeder wel of niet en zo ja wanneer dan? Uiteindelijk legden wij mijn moeder voor het feest uit wat er met Agnes aan de hand was. Gelukkig begreep en onthield ze het en was ze de gastvrouw van de middag!”

Agnes en Betty buiten

Gouden momenten

Betty gaat langzaam maar zeker achteruit. Gezellig met haar zus uit eten, zoals vroeger, lukt niet meer. Ze heeft last van onrust en desoriëntatie. “Zodra ze buiten haar appartement komt raakt ze in verwarring”, zegt Sylvia. “Als ik voorstel om te kijken of er post is in de keuken, vraagt ze zich af hoe we daar moeten komen en vooral hoe we dan weer ‘thuis’ komen. Die momenten waarop ze zich samen met haar zus kan ontspannen zijn goud waard.”

Fotografie: Romi Tweekbeeke Fotografie