ervaringsverhaal Annet
Het verhaal van Annets vader

“Ik had nooit gedacht dat dit hem zou overkomen”

In onze ervaringsverhalen ontmoet je meestal betrokken, dementievriendelijke mensen, die zich op hun eigen wijze inzetten voor iemand met dementie. Dit verhaal is echter anders. Het is het verhaal van Annets vader. Hij heeft dementie en maakte aan den lijve mee dat de samenleving nog veel te leren heeft op gebied van dementievriendelijkheid.

(Afbeeldingen van personen zijn om privacy-redenen gefingeerd)

De eerste signalen en uiteindelijk de diagnose

Annets vader, een solitaire man en erg op zijn privacy gesteld, woonde heel lang in Goedereede op Goeree-Overflakkee. De huisjes daar staan knus bij elkaar en de bewoners kennen elkaar allemaal. Begin 2017 overleed zijn zwager, met wie hij een goede band had. Tijdens de condoleance viel het Annet op dat haar vader nogal afwezig was. Tijdens het eten na de plechtigheid viel hij tot haar schrik flauw. “Ik had nooit zo’n sterke band met mijn vader”, vertelt Annet. “Mijn ouders zijn gescheiden en ik werd door mijn moeder opgevoed. Ik zag mijn vader niet zo vaak. Ik woon in Utrecht en hij in het uiterste putje van Zuid-Holland.”

Goedereede

Maar het gebeuren liet haar niet los. Met wat moeite kreeg ze haar vader zo ver dat hij naar de huisarts ging. Deze vertrouwde het niet. Na een aantal tests en uiteindelijk een scan luidde de diagnose alzheimer, gecombineerd met vasculaire dementie. Het was het begin van een onrustige periode, waarin er veel van Annet gevraagd werd.

De buurman bleef maar herhalen dat het zo echt niet ging en dat mijn vader maar ‘weg moest’

Onbegrip en wantrouwen

“Mijn vader werd steeds vergeetachtiger”, blikt Annet terug. “Telkens als hij iets kwijt was belde hij mij. Ik reed in die periode ontzettend veel op en neer naar Goedereede. Zeker nadat ik op een nacht gebeld werd: hij was van de trap gevallen en had een rugwervel gebroken. Ik regelde thuiszorg en had af en toe contact met de buurman in de hoop dat hij ook een oogje in het zeil zou houden.”

Helaas begreep de buurman de ernst van de situatie niet. Hij had een totaal verkeerd beeld van dementie, was angstig en voelde zich erg ongemakkelijk. “Hij reageerde nogal vijandig”, zucht Annet. “Hij bleef maar herhalen dat het zo echt niet ging en dat mijn vader maar ‘weg moest’. Mijn vader werd intussen steeds angstiger. Hij voelde zich erg alleen en zag overal complotten. Hij raakte van alles kwijt en dan reed ik weer op en neer om hem gerust te stellen en hem te helpen zoeken. Dan vond ik bijvoorbeeld zijn portemonnee in de broodtrommel. Een oom van mij (zwager van mijn vader) reed in die periode vaak naar hem toe om een boodschap voor hem te doen.”

portemonnee

Crisisopvang…

Annet vertelt: “En toen, op een zondagmiddag, werd ik gebeld: mijn vader zou de buurman hebben aangevallen. Hij zat al sinds de ochtend vast op het politiebureau en zou de volgende dag worden overgebracht naar de crisisopvang.” Haar vader werd overgebracht naar de crisisvang in Poortugaal. Toen Annet hem daar op maandag bezocht waren de gebeurtenissen van het weekend al weer weggezakt uit zijn geheugen. Hij begreep niet waarom hij ‘vastgehouden’ werd. Omdat de buurman aangifte had gedaan, werd een advocaat ingeschakeld. Toen hij langs kwam om het verhaal van Annets vader te vernemen, kon deze hem niets vertellen: hij was alles vergeten. Gelukkig had de advocaat begrip voor de situatie en begreep hij dat er meer aan de hand was.

Maasstad Ziekenhuis

Tussen mensen waar hij niet hoorde...

“Mijn vader werd in afwachting van de zitting (ja, het werd echt een rechtszaak!) overgebracht naar de psychische afdeling van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam”, vertelt Annet. “Daar kreeg hij een hoge dosis haldol, die zijn ogen aantastte en hem veel spierpijn bezorgde. Hij heeft daar een week gezeten, op een afdeling met patiënten waar hij niet tussen hoorde. Hij was altijd heel actief geweest, maar ineens was hij een hele oude man.”

Delier met beelden van de Watersnoodramp

Annets vader kreeg een pasje waarmee hij de deur kon openen, maar vergat keer op keer hoe dat werkte. Toen het hem weer eens niet lukte om de deur te openen, kreeg hij een woedeaanval. Er zijn toen een aantal mensen bovenop hem gesprongen. Later bleek dat hij een delier had. “Toen de rechter naar het ziekenhuis kwam, vertelde mijn vader hem het verhaal van het delier en dat daarbij beelden van de Watersnoodramp bij hem naar boven waren gekomen”, zegt Annet. Ze klinkt nog een beetje verbaasd. “Mijn vader heeft de ramp heel bewust meegemaakt, maar sprak daar eigenlijk nooit over. Deze gebeurtenissen brachten dat alles weer boven.” 

watersnoodramp

samen wandelen

(Afbeeldingen van personen zijn om privacy-redenen gefingeerd)

Een fijne plek om te wonen

Uiteindelijk werd de zaak geseponeerd. Annet stond voor de taak om een goede plek voor haar vader te zoeken. Die vond ze in Het Gastenhuis in Vleuten. “Omdat hij altijd heel actief was, is het voor hem heel fijn dat hij daar nog zelfstandig naar buiten kan, vertelt Annet. “Hij krijgt dan een apparaatje mee zodat het personeel weet waar hij is. Voor de ‘crisis’ wilde hij niet weg uit Goedereede, maar nu ziet hij wel in dat het beter is dat hij dichter bij mij in de buurt woont. Ik moest wel praten als Brugman om hem over te halen. Hij moest tekenen voor de verhuizing naar Vleuten, maar vergat telkens waarvoor dat was. Pas na vele malen herhalen heb ik hem overgehaald.” Sinds hij in Het Gastenhuis woont is Annets vader een stuk rustiger. Hij kan toe met een lagere dosis haldol en af en toe eet hij mee bij Annet. Zij is blij dat er nu naar haar vader omgezien wordt en dat zijn ziekte serieus genomen wordt: “Ik had nooit gedacht dat dit hém zou overkomen.”

Samenleving moet nog veel leren over omgaan met dementie

De houding van de buurman laat zien dat er nog veel werk aan de winkel is. Niet alleen is er nog veel onbegrip en angst bij mensen in de directe omgeving van iemand met dementie, ook het bedrijfsleven en de overheid kunnen nog veel leren. Annet is communicatieadviseur en woordvoerder en heeft een eigen bedrijf. In de mediatrainingen die zij geeft komt daar het onderwerp dementie regelmatig aan bod. Bekend is dat de politie in het werk steeds meer met verwarde personen heeft te maken. Bij meldingen van verwarde personen kan een juiste inschatting van de situatie veel leed voorkomen!

politieauto